فکر می کنم ما آدما در مقابل هم وظایفی داریم که درست انجام نمی دهیم.وبا ملاحضه های خاله خرسی باعث کند شدن رشد اطرافیانمان می شویم.

ترس یکی از محرکهایی است که منو از این کار باز می داشت.ویکی با حضورش در صحنه زندگی ام به من آموخت که نباید بترسم از رنجیدن آدمها.

رنج زاییده رفتاری است که از ما سر می زند ومن با ملاحظه بی موردم باعث می شوم طرف مقابلم از رشد باز بماند.گاهی رنج ها باعث رشد ما می شوند ومن از این غافل بودم.

او با حضورش ونترس بودنش وبا رک گویی وصداقت ذاتی اش باعث رشد من شد.ومن با ملاحظه های بی موردم وترس از رنجیدن او...نمی دانم...!

هیچ کمکی به او نکردم.حقیقت زیباست ومن می دانم هر چند که تلخ وآزار دهنده باشد.زیبایی شگفت انگیزی را در خود نهفته دارد.

او نترسید وهمانند آیینه روبه رویم ایستاد ومن نقص ها وکاستی هایم را دیدم.واضح وروشن.وبر طرف کردم.اما خودم چی؟؟؟

من در وجود او همه تاریکی ها وکمبودهای خودم را دیدم واصلاح کردم اومثل دارویی تلخ سم بیماری ها رو در من از بین برد.ومن مثل شیرینی مضر در وجود او نشستم وهیچ نگفتم.

او با تمام بدیهایش به من آموخت خودم باشم.بدون نقاب.او یادم داد دوباره خودم را احیا کنم.

ومن آموختم در زندگی بیشتر از ادمهایی ممنون باشم که در مقابلم نقش منفی رو بازی کردند.چون به من یاد دادند حرکت کنم.از تاریکی بگذرم ونور را ببینم یادم دادند خودم را ببینم.

وسعت بودنم را حس کنم.واینکه لایق چه چیزها هستم را بدانم از زندگی گله نکنم چرا دچار مشکلات می شوم.وبدانم چقدر می توان در بحران ها خودم باشم واز دیگران نسخه نگیرم.

من از تمام کسانی که در حقم بدی کردند ممنونم

چون آنها بهترین معلمان زندگی ام بودند.باعث رشدم شدند وباعث شدند بدانم چرا اتفاقها می افتند وچرا ما درگیر زمینیم.

من فهمیدم هر کس در این صحنه نقش خود را دارد.بدون اینکه بداند چه می کند.البته همه فکر می کنیم می دانیم چه می کنیم اما در واقع همانطور که به خیال خود داریم نمایش خود را بازی می کنیم در نمایش خدا هم اجرا نقش می کنیم.

هیچ کس بد نیست.نقش او در مقابل ما بد نوشته شده است تا ما چیزهایی رو که فراموش کردیم رو به یاد بیاوریم.فقط همین.این نقشه خداوند است.