روح را باید تغذیه کرد .روح گرسنه همه جا سرک می کشد.در هر کاری دخالت می کند.هر حرفی را می زند.

روح متعالی از هر رویدادی به راحتی می گذرد.می بخشد.آزاد می کند.وبا لمس زندگی وتجربه ها روح آدمی متعالی می شود.دیگر از آزردن آدمها وگفتن حرفهای بیهوده یا دخالت در کارها بی سر انجام لذت نمی برد.

سکوت برای او بهترین گزینه می شود.همواره درمقابله با رویدادها سکوت می کند.چون اکنون دلیل اتفاق ها را می داند.روحی که گرسنه است فرد را عاصی می کند.سرکش وبی بند وبار همه جا می رود صاحب خود را رسوا می کند.مگر آنکه تربیت شود.به او اجازه دهی خود دلیل رویدادها را بداند.

اجازه دهی لمس وتجربه کند وبا مشاهده تجربه خود متعالی شود.نه با شنیدن تجربه دیگران روج متعالی شادی را برای همه می خواهد

برای روح متعالی همواره التیام بخشیدن بهتر از زخم زدن است.خنداندن بهتر از گریاندن است.وشادی بهتر از غم.

با شادی دیگران شاد می شود ومی داند با شاد کردن دیگران شادی اش چند برابر می شود.